தேவைப்படும் நேரத்தில் உதவுபவரே உண்மையான நண்பர்.

 அன்பான வாசகர்களே

நீங்கள் அனைவரும் நலமாக இருக்கிறீர்கள் என்று நம்புகிறேன். இன்று நாம் இரண்டு நண்பர்களின் கதையைக் கேட்கப் போகிறோம். அவர்கள் சுரேஷ் மற்றும் வினேத் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இது ஒரு உண்மைக் கதை. நான் அவர்களின் உண்மையான பெயர்களை மட்டும் மறைத்துள்ளேன்.

அது கொரோனா காலம்; அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது என்பது குறித்து ஒட்டுமொத்த உலகமும் நிச்சயமற்ற நிலையில் இருந்தது. வரலாற்றில் முதல் முறையாக, மக்கள் தங்கள் உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படக்கூடும் என்பதால் அண்டை வீட்டாரைப் புறக்கணிக்கத் தொடங்கினர். சுரேஷின் மாமனார் திரு.முருகன் (என்று வைத்துக்கொள்வோம்) பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, முக்கியமாக மதுப்பழக்கத்திற்கு அடிமையானதால், தன் குடும்பத்தை விட்டுப் பிரிந்து சென்றார்.

சுரேஷும் அவன் குடும்பமும், திரு.முருகனும் ஒரே நகரத்தில் இருந்தபோதிலும், சுரேஷும் அவன் குடும்பமும் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்பது திரு.முருகனுக்குத் தெரியவில்லை. ஒருநாள் நள்ளிரவு சுமார் 2 மணியளவில், சுரேஷின் மாமனார் இறந்துவிட்டதாகக் காவல் நிலையத்திலிருந்து அவனுக்கு அழைப்பு வந்தது. அவர்கள் முதலில் அதைச் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டனர், ஏனெனில் அவனது மாமனார் கடந்த காலங்களில் பலமுறை இந்த விளையாட்டை விளையாடியிருந்தார்.

முழு விவரமும் தெரியாமல், காவல்துறைக்கு அந்தக் குடும்பத்தில் ஏதோ சரியில்லை என்று தோன்றியது; அவர்கள் அவரது மரணத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படவே இல்லை. பலமுறை அழைப்புகள் வந்த பிறகு, அது உண்மையான தகவல் என்று குடும்பத்தினர் நம்பத் தொடங்கினர். அவரது உடலை சொந்த ஊருக்கு எடுத்துச் செல்ல பயண அனுமதிச் சீட்டு தருவதாகவும் காவல்துறை உறுதியளித்தது. இருப்பினும், அவரது குடும்ப உறுப்பினர்கள் யாரும் சொந்த ஊரில் இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்ய ஆர்வம் காட்டவில்லை.

அவரது உறவினர்கள் இதைச் செய்ய எந்த ஆர்வமும் காட்டவில்லை; ஒருவேளை கோவிட் காரணமாகவோ அல்லது அவரது குடிப்பழக்கம் காரணமாகவோ இருக்கலாம், ஆனாலும் இது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது. அது முழுமையான ஊரடங்கு காலம் என்பதால், சுரேஷுக்கு இது ஒரு சவாலாக இருந்தது. யாரிடமும் உதவி கேட்கக் கூடாது என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார், ஏனெனில் அது அவர்களை ஆபத்தில் ஆழ்த்தக்கூடும்.

சுரேஷுக்கு அருகில் ஒரு மனை இருந்தது, அந்த மனைக்கு அடுத்த மனையில் வினேத் என்ற ஒருவரிடம் கார் இருந்தது. சுரேஷ் சமீபத்தில்தான் அந்தப் பகுதிக்குக் குடிபெயர்ந்ததால், ஒரு வாடகைக் கார் அல்லது ஆட்டோவின் தொடர்பு விவரங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளுமாறு வினேத்திடம் கேட்டார். வினேத் முதலில் பகிர்ந்து கொள்ள ஒப்புக்கொண்டார், ஆனால் வாடகைக் கார் அல்லது ஆட்டோவை ஏற்பாடு செய்வதற்குப் பதிலாகத் தனது காரில் வர முடிவு செய்தார்.

காலை 9 மணியளவில் முழு வேலையும் தொடங்கியது. அவர்கள் முதலில் காவல் நிலையத்திற்குச் சென்றனர், அவர்களிடமிருந்து சரியான பதில் எதுவும் வரவில்லை. நேற்று இரவு இந்த வழக்கை விசாரித்த உதவி ஆய்வாளர் பணிக்கு வரும் வரை அவர்கள் அங்கே காத்திருந்தனர். அந்த உதவி ஆய்வாளர் மதியம் காவல் நிலையத்திற்கு வந்தார்; அவர் நிறுவன நிர்வாகத்திற்கும் சுரேஷுக்கும் இடையே ஒரு கலந்துரையாடலுக்கு ஏற்பாடு செய்தார். திரு. முருகனின் முதலாளிக்குச் சொந்தமான இடத்தில் இந்தச் சம்பவம் நடந்ததால், இந்த சம்பிரதாயங்கள் அனைத்தும் தேவைப்பட்டன.

அதன்பிறகு, சுரேஷும் வினேத்தும் முருகனின் உடலைப் பெறுவதற்காக ஒரு அரசு இல்லத்திற்குச் சென்றனர். அதிர்ஷ்டவசமாக, இறுதிச் சடங்குகளுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்யக்கூடிய ஒருவரை சுரேஷால் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, ஏற்பாட்டாளர் வழக்கத்திற்கு மாறாக ஒரு பெரிய தொகையைக் கூறினார். வேறு வழியின்றி சுரேஷ் ஒப்புக்கொண்டு முழுத் தொகையையும் செலுத்தினார்.

சுரேஷுக்கு ஆச்சரியமாக, இடையில் திரு. முருகனின் மருமகன் மரியாதை நிமித்தமாக வந்து சென்றார். இந்த மூன்று பேர் மட்டுமே திரு. முருகனின் உடலைப் பார்த்தனர். மாலையில் எல்லாம் முடிந்தபோது, ​​நேரம் சுமார் மாலை 5:30 மணியாக இருந்தது. கோவிட் காரணமாக, இடையில் அவர்கள் தேநீர் இடைவேளைக்குக் கூட செல்லவில்லை. ஒரு இக்கட்டான நேரத்தில் சுரேஷுக்கு ஆதரவளிக்க வினேத் ஒரு பெரிய ஆபத்தை எடுத்தார், அவர் அப்போதுதான் தனது இரவுப் பணியை முடித்துவிட்டுத் திரும்பியிருந்தார். வினேத் நாள் முழுவதும் உணவு கூட உண்ணவில்லை. வினேத்தைப் போன்ற ஒருவரைக் கண்டு சுரேஷ் முற்றிலும் ஆச்சரியப்பட்டார். அதன்பிறகு அவர்கள் நெருங்கிய நண்பர்களானார்கள், அந்த நட்பு இன்றுவரை தொடர்கிறது.

படித்ததற்கு நன்றி. என் வாழ்வில் நான் காணும் சிறந்த மனிதர்களைப் பற்றி எழுத இது எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு.