எனது கடுமையான முதுகுவலி கதை 2016

 அன்பான வாசகர்களே

இப்போதெல்லாம் உங்கள் அனைவரிடமிருந்தும் ஒரு மகத்தான வரவேற்பைக் காண்கிறேன், ஒரு பக்கத்திற்கான பார்வைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது. இது எனக்கு ஒரு பெருமை, மேலும் இந்த எளிய வலைப்பதிவைப் படித்ததற்கு மிக்க நன்றி.

இப்போது கதையைத் தொடங்குவோம். 2016-ஆம் ஆண்டு, தீபாவளி பண்டிகைக்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பு, என் கழுத்தில் மிகவும் கடுமையான வலி ஏற்படத் தொடங்கியது. பண்டிகைக்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு அது உச்சத்தை அடைந்தது, நான் முற்றிலும் படுக்கையிலேயே முடங்கிப் போனேன்.

என் குடும்பத்தினரும் என் மனைவியும் பலவிதமான இயற்கை வீட்டு வைத்தியங்களை முயன்றனர். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவற்றில் எதுவும் நான் குணமடைய வழிவகுக்கவில்லை. என்னால் சுயமாக நடக்கவோ, உட்காரவோ, நிற்கவோ முடியவில்லை. நான் ஒரு எலும்பு மருத்துவரைச் சென்று சந்திக்க முடிவு செய்தேன். இந்தியாவில் அது ஒரு பெரிய பண்டிகை என்பதால், மூத்த மருத்துவர்கள் யாரும் கிடைக்கவில்லை. என் மேலாளரும் அவரது சக ஊழியர்களும் அந்த மையத்தில் தொடர்ந்து பிசியோதெரபி சிகிச்சை எடுத்து வருவதால், ஸ்பார்க் (Sparrc) மையத்திற்குச் செல்லுமாறு அவர் எனக்கு அறிவுறுத்தினார்.

நான் அவரது ஆலோசனையை மதித்து ஸ்பார்க் கிளினிக்கிற்குச் சென்றேன். என் வீட்டிற்கு அருகிலுள்ள கிளையில் டாக்டர் கண்ணன் இல்லை, எனவே அவரைச் சந்திக்க நான் கூடுதலாக 30 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள மற்றொரு கிளைக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் என் தசைகளையும் எலும்புகளையும் பரிசோதித்து, நான் பைக்கில் பயணிக்கும் மோசமான சாலைகளால்தான் இது ஏற்படுகிறது என்று கூறினார். பத்து நாட்கள் நீடிக்கும் ஒரு சிகிச்சை அமர்வை அவர் பரிந்துரைத்தார்.

நான் கிட்டத்தட்ட 10,000 ரூபாய் செலுத்தி, என் வீட்டிற்கு அருகிலுள்ள கிளையில் அந்த சிகிச்சையை எடுக்கத் தொடங்கினேன். எனக்கு ஆச்சரியமாக, இரண்டு நாட்களிலேயே என்னால் நிவாரணத்தை உணர முடிந்தது. இளம் வயதினர் முதல் முதியவர்கள் வரை பலரும் உடல் வலிகளுக்காக தினமும் அவரைச் சந்திக்க ஏன் காத்திருக்கிறார்கள் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன். இது உண்மையிலேயே ஒரு உண்மையான சமூக சேவை, இது நம் அனைவரிடமிருந்தும் பெரும் பாராட்டுக்குரியது.

அவரது மையம் தொடங்கப்படுவதற்கு முன்பு, மக்களுக்கு இருந்த ஒரே தீர்வு அறுவை சிகிச்சைதான். அவர் உண்மையிலேயே அந்தக் கண்ணோட்டத்தை மாற்றி, என்னைப் போன்ற பலரைக் காப்பாற்றியுள்ளார். அங்குள்ள சிகிச்சையாளர்களில் ஒருவர், எம்.ஆர்.ஐ ஸ்கேன் முடிவுகள் மையத்திற்கு மையம் மாறுபடலாம் என்று என்னிடம் கூறினார். சிலர் எல்2-க்கு அறுவை சிகிச்சை தேவை என்றும், மற்றவர்கள் எல்4-க்கு என்றும் கூறலாம்.

இப்போது கதையின் முதல் திருப்பம், அவர்கள் முழு சிகிச்சை அமர்வையும் இரண்டாகப் பிரித்தார்கள். முதல் ஐந்து நாட்கள் அவர்கள் சிகிச்சை அளித்தனர். இரண்டாம் பாதியில் பயிற்சிகளை நானே செய்யும்படி என்னிடம் கேட்டார்கள். அதைச் செய்துகொண்டிருந்தபோது, ​​நிலைமை மீண்டும் மோசமடையத் தொடங்கியது. என் வலி மீண்டும் வருவதாகத் தெரிகிறது என்று நான் சிகிச்சையாளரிடம் கூறினேன். அவரும் அதிர்ச்சியடைந்தார், பின்னர் எனக்கு சில அறிவுரைகள் வழங்கப்பட்டன.

எடையைத் தூக்க வேண்டாம். நீண்ட தூரம் பைக் ஓட்ட வேண்டாம், போன்றவை.

கடைசி சிகிச்சைக்கு ஒரு நாள் முன்பு, அலுவலக வேலை செய்யும்போது என்னை நானே புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்ளச் சொன்னார். இந்த வரியைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் நாம் மறந்துவிட வேண்டும். அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்த பிறகு, எனது உடல் தோரணையைச் சரிசெய்ய வேண்டும் என்பது தெரியவந்தது.

நீங்கள் நேராக உட்கார்ந்து (முழு முதுகெலும்பும் நேராக இருக்க வேண்டும்), உங்கள் கைகளைக் கைத்தாங்கியில் வைத்து, கால்களைத் தரையில் வைத்தால், பத்து மணி நேரம் கூட உங்களால் வேலை செய்ய முடியும். அப்போதுதான் இவை அனைத்தும் எனது உடல் தோரணையால் ஏற்பட்டவை என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.

கைத்தாங்கி இல்லையென்றால், தோள்கள் கழுத்தின் மீது பாரத்தை செலுத்துகின்றன, அது உங்கள் முழு முதுகெலும்பையும் பாதிக்கிறது. இந்த எளிய தந்திரம் என்னை வழக்கம் போல் எனது வேலையைச் செய்ய வைக்கிறது. யோகாவைப் பற்றி நான் வேறு ஒரு பதிவில் பேச வேண்டும்.

படித்ததற்கு நன்றி, ஆரோக்கியமாக இருங்கள்! ஜெய் ஹிந்த்!